The first of a selection of poems in which I feel the burning sense of contemplative nursing. It’s dutch.
O kon ik ooit afscheid van je nemen Zonder te struikelen In deze bunker heb ik anders lief. Natuurlijk Natuurlijk, hoor ik je zeggen. Blijf Blijf ik verzink in je stem In mij zal je tong zich niet stoten. Ik werd diep aan je schoonheid medeplichtig. Wat ben je mooi nu je zo oud bent. Als ik… Of ben je jonger? Inderdaad. Zal ik je haren wassen. Kussen Zuigelingen in je oor fluisteren Zo Dat je jezelf in slaap kunt sussen.Irene Van Kerckhoven (uit “Ben ik uw onbekende”)
